آسمان(رفت)

سلام...آسمان و زمانه گله دارم ازت....که بر باد داده ای عشق و معرفت!

فریادی بی سکوت،خسته از زندگی،چرا تمام مشکلات برای یک مدت است؟چرا کم کم به سر آدم نمی ایند تا بتواند روی پای خود بایستد؟

من،مرگ،قلم در دستم محکم است ولی پاهایم می لرزد،کمرم آرام آرام خم می شود...کاش لحظه ای آرامش بود...همه می خواهند مثل گذشته شوم...همان آدم خندان و سر حال...هیچ کس باور نمی کند من همانم ولی بدانند خودشان این تقدیر را رقم زدند،که این گونه تاریک و "مرگ" شودم...خسته از زندگی...با اشک در تاریکی...اه که امروز با این غم ،بادی سرد بر قطره های جاری بر صورتم وزید و سرد ترم کرد...یاد آور شد که من سنگم،که راحتی را بوسیده و کنار گذاشته ام و ....خسته ام!

چرا آسمان؟از تو گله دارم!چرا زمانه این چنین بی رحمی؟چرا و چرا و چرا؟می دانم به جوابش نمی رسم ولی حس می کنم،حس می کنم در حقمان ظلم شده ...که بی دلیل...او هم رفت،می دانم روزی باز می گردیم ولی این زمان دوری؟تک  تک ثانیه هایش...که می داند چه بلایی بر سرمان خواهد آمد؟من خسته ام اما هنوز هستم،با امید به آینده...به فردایی که همه ی جدایی ها تمام شود..و می شود.اما نه به این زودی ها...اما امید هست...پس نا امید نباش و به آینده بنگر...به همه ی حرفهای زده شده،به تمام ثانیه ها...هر روز خدوم بر خودم می گویم مرا چه شده است؟باید چه باشم؟همان انسان قبل؟که به او می گفتند خام و بچه؟یا بشوم مرگ؟بی احساس؟که حال می گویند همانند گذشته شو..اما یکی از عزیزان گفت:"تو هر چه باشی می پذیرم ولی می دانم که مرگ نیستی!"

خسته ام آری از این همه تضاد!که ندانم چه باشم...چه گویم،...چه بینم..می خواهم تمام شود...می خواهم لحظه ای آرامش...در کنار کسانی که تنهایی را....

فقط می دانم سردم است....زیاد!از تنهایی.......اما هنوز منتظرم...تا ابد...همیشه منتظر می مانم...

قبل از اینکه این مطلب را انتشار دهم او بازگشت!ولی خواستم یادم بماند که چه حسی داشته ام از دوری...

"مرگ"